چرا بعضی بنگاهها در بحران فقط زنده میمانند و بعضی میتوانند مسیر خود را تغییر دهند و دوباره رشد کنند؟ این مقاله تلاش میکند پاسخ را در جایی فراتر از واکنشهای اضطراری پیدا کند: در ظرفیتهایی که بنگاه، جامعه و نهادها باید پیش از بحران بسازند.
حسین سلاحورزی/ رئیس پیشین اتاق ایران
بنگاه ایرانی سالهاست که در محیطی فعالیت میکند که در آن «شوک» بیشتر از آنکه یک اتفاق استثنایی باشد، بخشی از واقعیت کسبوکار است. جنگ، تحریم، جهشهای ارزی، تورم، محدودیت واردات، اختلال در زنجیره تأمین، بحران انرژی و در سالهای اخیر، محدودیتهای زیرساختی و تغییرات اقلیمی، هریک در مقطعی بخشی از قواعد بازی را تغییر دادهاند. در چنین محیطی، ادامه فعالیت برای بسیاری از بنگاهها خود به یک مسئله مدیریتی تبدیل شده است. شاید به همین دلیل است که وقتی از تابآوری اقتصادی در ایران صحبت میکنیم، نخستین تصویری که به ذهن میآید، بنگاهی است که با وجود همه دشواریها چراغ تولید را روشن نگه داشته است. اما آیا صرف ادامهدادن را میتوان تابآوری نامید؟
به نظر میرسد باید میان «بقا» و «تابآوری» تفاوت گذاشت. بقا یعنی یک بنگاه بتواند از یک بحران عبور کند و همچنان به فعالیت خود ادامه دهد؛ تابآوری اما ظرفیت گستردهتری است. بنگاه تابآور نه فقط در برابر شوک دوام میآورد، بلکه میتواند اثر آن را جذب کند، خود را با شرایط تازه وفق دهد و اگر شرایط تغییر کرد، مسیر دیگری برای ادامه فعالیت پیدا کند. در این معنا، تابآوری الزاماً به معنای بازگشت به نقطه قبل از بحران نیست؛ گاهی به معنای تغییر دادن همان نقطه است.
پرسش اصلی این است که چه چیزی به یک بنگاه امکان میدهد در برابر شوک مقاومت کند؟ پاسخ را نمیتوان در یک عامل جستوجو کرد. تابآوری حاصل مجموعهای از ظرفیتهاست که در طول زمان و اغلب پیش از وقوع بحران ساخته میشوند؛ از جمله تنوع در بازار و تأمینکنندگان، داشتن ذخیره و حاشیه امن، کیفیت اطلاعات و توان یادگیری، و در نهایت شبکه ارتباطی که بنگاه را به سایر بازیگران متصل میکند.
در نهایت، تابآوری چیزی نیست که بتوان در روز وقوع بحران و با چند تصمیم اضطراری به سازمان اضافه کرد. بخش مهمی از آن باید پیش از بحران ساخته شده باشد. تابآوری نه ویژگی یک مدیر است و نه مسئولیتی که بتوان آن را صرفاً به دوش دولت گذاشت؛ بلکه یک ظرفیت سیستمی است که در تعامل بنگاه، جامعه و نهادها شکل میگیرد.
منبع: https://news.tccim.ir



